Maandelijks archief: februari 2015

pijn en fijn van het Mediteren

In mijn zoektocht naar leegte ben ik gaan mediteren. Ik lees niet alleen meer over mediteren – wat ik blij vlagen al tientallen jaren doe – maar ik ga sinds een paar maanden zitten en ‘ben’. Voor een atheïstische rationalist een hele stap.

pijn en fijn van het mediterenVeel verwachtte ik er eerlijk gezegd niet van. Immers, hoe kan dat beetje stilzitten nou een positief effect hebben? Hoe moeilijk kan dat zijn? Ik zit toch ook uren stil voor de televisie waarbij alleen mijn bier-en-chips-arm beweegt?

Ik kan je meteen verklappen: dat viel even vies tegen. Vanaf de eerste seconde stilzitten deed alles pijn en schreeuwde mijn lichaam om beweging. Langer dan een paar minuten hield ik het de eerste weken met geen mogelijkheid vol. Pas na een maand kon ik een minuut of tien stilzitten.

De pijn was – en is nog steeds – het hevigst in mijn rug ter hoogte van mijn schouderbladen. Alsof mijn hele rug uiteengereten werd. Pijn die mij dwong te bewegen, anders zou ik uitelkaar vallen, kapot gaan, barsten.

pijn en fijn van het mediterenDie pijn, en daarmee het mediteren zelf, had echter onverwachte effecten. Mediteren is, zei mijn eerste meditatiegids, het tegengestelde van impulsief reageren op signalen van lichaam of geest. Ofwel: de pijn observeren en ondertussen onbeweeglijk blijven. Ofwel, als het écht niet anders kan: heel bewust van houding veranderen.

De eerste weken van mijn meditatieve bestaan bestond echter uit één grote impulsieve beweging. Maar de pijn bleef. Toen, beetje bij beetje, lukte het om van onbewust en onmiddellijk toegeven aan al die lichamelijke impulsen, heel langzaam en bewust van houding te veranderen. Maar de pijn bleef.

Nu, na ruim vier maanden mediteren, is de pijn meestal dragelijk. Of kan ik er gewoonweg beter mee omgaan? Ondertussen geniet ik echt van mijn twintig tot dertig minuten dagelijkse meditatie. De pijn hoort daar bij en stoort lang niet zo erg meer als eerst. De pijn is zelfs een maatje dat mij helpt om ‘in het moment’ te blijven.

pijn en fijn van het mediterenEn de onverwachte effecten? Sinds mijn eerste ‘zitsessie’ heb ik geen enkele paracetamol meer geslikt! Let wel, voor die tijd was ik mij nauwelijks bewust van een trend van jaren: steeds vaker hoofdpijn en steeds sneller en vaker grijpen naar het stripje paracetamol. Vorig jaar slikte ik wekelijks minstens een stripje van tien weg. De hoofdpijn, waar ik mee opstond, ging ondanks alle pillen vaak pas in de loop van de middag weg.

Door die rugpijn tijdens mijn eerste keer mediteren bedacht ik mij zomaar uit het niets dat ik geen paracetamol meer nodig heb. Ondanks de rugpijn bleef ik immers – zij het beweeglijk – stilzitten. Sinds dat inzicht liggen er nog een paar ongeopende pakjes paracetamol langzaam te vergaan in de kast.

De eerste paar weken had ik nog veel hoofdpijn, maar die is nu vrijwel helemaal weg. En als ik ‘s ochtends toch wakker wordt met hoofdpijn, dan is die na een kwartiertje rekken en strekken meestal wel verdwenen. Toegegeven, de eerste weken heb ik meerdere keren op het punt gestaan om toch maar – voor deze ene keer – een pilletje te nemen. Niet gedaan! Gek genoeg was de pijn dan in de loop van de ochtend al weg, vroeger dan voorheen met vier paracetamol.

Interessant, toch? Eerst had ik geen pijn- en pillenprobleem. Althans, ik was mij daar niet van bewust. Door het mediteren ontdekte ik mijn ‘probleem’. Tegelijkertijd verdween het probleem binnen een paar weken vanzelf. Dit paracetamol-effect was voor mij al zo ingrijpend en motiveerde mij om ondanks de blijvende rugpijn het mediteren door te zetten.

Maar er zijn meer positieve effecten. In een volgend blogje.

zitplek

[gebaseerd op een dagboekfragment van een enige tijd geleden]