Categoriearchief: aandachtstraining

klaar voor de start na kluszomer

De matjes en kussens liggen klaar!Na een zomer klussen is het zo ver: mijn nieuwe werkruimte is zo goed als klaar. De matjes en kussens liggen op hun plek. Het wachten is alleen nog maar op jou.

Bijvoorbeeld voor een achtweekse aandachttraining (mindfulness/mbsr, naar Jon Kabat-Zinn), die je helpt stress de baas te worden en de balans in je leven te hervinden. Op maandagavond 21 september gaat de training van start (data en tijden). Op donderdagavond 8 oktober start ook een Duitstalige training.

Je kunt ook aanschuiven – zonder aanmelding vooraf – tijdens de open meditatie, woensdagochtend van 06:00 tot 06:45 en vrijdagavond van 19:30 tot 20:15. Kijk even in de agenda voor de data.

Of, je kunt meedoen aan de training ‘beginnen met mediteren’ en de beginnerscursus mindfulnessyoga.

Centrum Mara is klaar voor de start. Ik verheug me op je komst!

De matjes en kussen liggen klaar!

moeders mooiste Moederdag (geluksdagboek – dag 4)

Zaterdagmorgen. De aanhangwagen vol tuinaarde leegscheppen. Er komt een warme damp uit de hoop aarde die mijn handen kust en ruikt naar koeienmest. Dat is een geur met fijne associaties van zomer, vakantie en grootouderlijke boerderij. En dat ondanks opkomende misselijkheid.

zelfgemaakte moederdagcadeaus

Zondagmorgen. De blijdschap van de kinderen over moederdag, over de cadeautjes die ze met veel liefde op school hebben geknutseld, met maar een beetje hulp – echt waar – van de juf. Dat is het wel zo’n beetje. Mijn tegenstribbelende lijf leefde mij. Ikzelf was er nauwelijks bij. Helaas.

dampende tuinaarde

[Een geluksdagboek bijhouden was huiswerk voor de mbsr/mindfulness-training, die ik afgelopen voorjaar volgde.]

Regenboog met Theedampen (geluksdagboek – dag 3)

Tegelijk met de vervroegde herintreding van de herfst(depressie) schoot ook de stress er vrijdag flink in door allerlei vervelende administratieve klussen, de belastingaangifte en werkstrubbelingen. Ik werd geleefd en iedere vorm van geluk was ver te zoeken.

GeluksregenboogIn de loop van de dag maakte ik mij dan ook zorgen over het geluksmoment. Zo kon ik mijn huiswerk – schrijf een week lang iedere dag je geluksmoment op – natuurlijk niet maken. Pas ’s avonds besprong het geluk – in de vorm van een klein, maar daardoor niet minder waardevol moment – me dan toch nog onverwachts.

De jongens lagen net op bed. Ik kwam langs voor de avondkus en het traditionele gordijnensluiten. En daar was ‘ie: een schitterende regenboog. Helemaal vol en rond met een pot goud ófwel zo ongeveer bij de supermarkt, ófwel in het park. Tja, op de foto stelt het niets voor, maar je had hem in het echt moeten zien!

Snel de jongens uit bed en op de vensterbank gezet. Twee van die warme en al slaperige lichaampjes drukken tegen mij aan en kijken hun ogen uit. Vol verbazing. ‘Paars… geel, nee oranje. Rood…’ Zo staan we een hele tijd op de grens van zon en regen, van donker en kleurig licht.

Even later geniet ik in alle rust van een kop thee. Diezelfde lage zon die voor die mooie regenboog zorgde, schijnt nu door de hete damp die lijzig uit mijn kopje omhoog kringelt. Plotseling voel ik hoe de spanning door mijn lijf giert en hoe die nu langzaam, o zo langzaam, begint weg te ebben.

Waarom heb ik overdag niet af en toe drie minuten de tijd genomen om thee te drinken? Écht thee te drinken?

[Een geluksdagboek bijhouden was huiswerk voor de mbsr/mindfulness-training, die ik afgelopen voorjaar volgde.]

Kastje kijken in de kast | tip voor écht vrije tijd

Televisiekijken in de kastVandaag precies een halfjaar geleden is onze televisie verhuisd van de woonkamer naar de kledingkast.

Vroeger was een huisaltaar heel normaal, net als in veel andere culturen nu. Een centrale plaats in huis met een beeld, kaars, wierook, of bloemen. Een plek voor bezinning en rust.

Ook de westerse mens – vermeend hoogtepunt van sociale, economische en intellectuele evolutie – heeft een altaar. Prominent aanwezig. Hoe groter hoe beter. Breedbeeld en HD.

Altaar voor een dwingeland

Onze heer Televisie
U geniet de hoogste prioriteit
U staat altijd aan, volume op tien
Belangrijker dan een goed gesprek of quality time

Geef ons heden ons dagelijkse portie commercials
En leidt ons van sitcom tot cliffhanger
Opdat wij blijven kijken, want aan u behoort onze vrije tijd
Al onze vrije tijd, tot in eeuwigheid

Op de bank neerploffen voor het altaar, afstandsbediening in de hand, is zo uitnodigend, zo verleidelijk, zo gemakkelijk.

Zo dwingend.

Uit zelfbescherming staat onze televisie nu al een halfjaar in de kledingkast op de eerste verdieping. We kijken nog steeds televisie. Niet meer als automatisme, maar als een bewuste keuze.

We kijken wel veel minder en nemen meer tijd voor onszelf, voor elkaar. ’s Avonds in alle rust, de kinderen op bed, genieten we samen van een kopje thee. Of – heel radicaal – we praten gewoon met elkaar, zonder dat onze ogen en aandacht aan dat vermaledijde verlokkelijke altaar vastgekleefd zitten.

Experiment geslaagd. We kunnen het iedereen aanraden. Kastje kijken in de kast.

De televisie naar de kast verbannen, gaat dat je te ver? Leg dan, als tussenvorm, de afstandsbediening eens een in de keukenla. Dan moet je eerst naar de keuken lopen voordat je televisie kunt kijken. Grotere kans dat je bewust besluit om televisie te kijken.

Of om dat niet te doen en te genieten van vrije tijd, écht vrije tijd.

televisiekijken in de kast

 

 

 

 

bodyscan met Buddy (geluksdagboek – dag 2)

Mijn vrouw past beneden op ons uitziekende zoontje. Ik installeer me in de ‘lijkhouding’ op mijn matje voor het huiswerk van deze week, de bodyscan. Terwijl ik door mijn lichaam reis, hoor ik beneden geluiden van huis en huishouden. De wc die doorspoelt, het koffiezetapparaat dat grommend een handje bonen maalt. Huilen en even later weer lachen.

geluksdagboekOnderweg in m’n linkerbeen ontspant mijn lijf zich beetje bij beetje. Voor het eerst voel ik zowel mijn grote teen, kleine teen, de middelste drie tenen en zelfs de ruimte tússen m’n tenen.

Dan gaat het mis. Onderweg van rechterknie naar dijbeen hoor ik trippels op de trap. Ik voel hoe spanning mij besluipt en zich geniepig in mijn schouders nestelt. Even later gaat inderdaad de deur open en stapt m’n zoontje binnen.

Hij stoort! Waarom heeft m’n vrouw niet opgelet? Mijn keel voelt dik en een doffe hoofdpijn is waar eerst ontspanning was. Krampachtig concentreer ik me op mijn lijf. M’n zoontje is er nog steeds.

Ik ga al bijna zitten om boos te zeggen: ‘Ga naar mama!’ Maar ik zeg het niet. Voor het eerst in dagen straalt zijn gezicht. ‘Doe jij oefenen?’ vraagt hij, terwijl hij met een dekentje in zijn hand en een ondeugende fonkeling in z’n ogen naar me toe loopt.

Hij installeert zich uitvoerig met een plotseling serieus-serene blik. Doet hij mij na? ‘Luister maar naar de meneer, en haal diep adem,’ fluister ik terwijl hij naast me gaat liggen met dat heerlijke driejarige lijf.

Hij glimlacht en trekt de deken over zich heen, wiebelt en frunnikt een paar ademteugen, zucht behaaglijk en ligt dan stil. Volkomen stil. Alleen zijn adem is nog over, zijn ademhaling die wel vijf keer in de mijne past.

Alle irritatie is weg en met iedere uitademing zak ik dieper in mijn matje. Zo reizen we samen via buik, armen en hoofd naar puur geluk.

geluksdagboek

[Een geluksdagboek bijhouden was huiswerk voor de mbsr/mindfulness-training, die ik afgelopen voorjaar volgde.]

zitten als je zit…

… zo eenvoudig is het.

Zijn vrienden vroegen hem: Hoe kun je toch altijd zo rustig en gelukkig zijn, ondanks je vele bezigheden? De man keek zijn vrienden aan. Het zit zo, zei de man:

Als ik zit, dan zit ik.
Als ik sta, dan sta ik.
Als ik loop, dan loop ik.
En als ik eet, dan eet ik.

zitten als je zit, zo eenvoudig is het

Zijn vrienden keken hem ongeduldig aan: maar dat doen wij toch ook! De man glimlachte en herhaalde:

Als ik zit, dan zit ik.
Als ik sta, dan sta ik.
Als ik loop, dan loop ik.
En als ik eet, dan eet ik.

Weer vielen zijn vrienden hem in de rede. Dat doen wij ook! Dat doen wij ook!
Nee, zei de man. Hij keek zijn vrienden aan met een geduldige glimlach en zei:

Als jullie zitten, dan staan jullie al.
Als jullie staan, dan lopen jullie al.
En als jullie lopen, dan zijn jullie er al.

Dit verhaal doet in ontelbaar veel vormen de ronde en wordt vaak toegeschreven aan een Zen-monnik. Dit is mijn variant. De foto is een uitsnede van een foto van Moyan Brenn.

bitterzoet Fotogeluk (geluksdagboek – dag 1)

lekker tekenen in de treinMijn jongste zoon is ziek en ik heb ‘dienst’. Met een lodderig kind op schoot valt er weinig productiefs te doen, dus ga ik maar foto’s op de pc zetten. Eigenlijk best een nuttige taak, want door de vijfhonderd foto’s van de afgelopen maanden is mijn camera al bijna vol. Met kind op schoot schiet zo de tijd voorbij. Stadsbezoek met kerst, sterretjes met nieuwjaar, een weekendje weg met z’n tweetjes…

Ineens voel ik het tot in mijn tenen: dit is het geluksmoment voor de eerste dag van mijn geluksdagboek. Met dat warme lijfje tegen mij aan, dat de foto’s onophoudend van een stroom commentaar voorziet. Kijk, daar is mama. Kijk, dat ben ik… en dat ook. Dat is een boom, en dat niet.

Langzaam voel ik hoe zijn lichaam ontspant en zichzelf geneest. Met een druk op de knop beleven we nog een keer die vijfhonderd momenten. En nog een keer. Tegelijkertijd besef ik hoeveel geluk ik de afgelopen tijd heb meegemaakt. Helaas, zonder dat toen – op dat moment – bewust te beleven.

Zo ging ik in maart met mijn oudste zoontje naar het spoorwegmuseum. Hij had zich al weken voorbereid en met uiterste zorgvuldigheid alle noodzakelijke attributen ingepakt in zijn kleine rugzak, zoals een kleurboek en een selectie van kleuren voor onderweg in de trein (je gaat niet met de auto naar het treinmuseum, dat doe je gewoon niet – en de zware diesellocs op station Amersfoort, dat was misschien wel het mooiste van de hele dag).

Lekker tekenen in de treinOp de foto’s van die dag zie ik zijn intense beleving van al die stoomlocs, slaapcoupés en ijsjes. Helaas herinner ik me alleen dat ik voortdurend op m’n telefoon controleerde of de treinstoring van de ‘echte’ treinen al voorbij was. Ik maakte mij zorgen over de toekomst: hoe komen we weer thuis met al die bomen op het spoor?

Mijn zoon was volledig in het hier en nu. Daar was ik niet, ik was elders. En dat was echt niet de eerste keer, dat realiseer ik mij bij het zien van al die foto’s. Het geeft het eerste geluksmoment van dit geluksdagboek een wrange nasmaak.

[Een geluksdagboek bijhouden was huiswerk voor de mbsr/mindfulness-training, die ik afgelopen voorjaar volgde.]

Momo en de wijze Straatveger

Momo, vier decennia jaar oud jeugdsentiment. Actueler dan ooit voor mijn speurtocht naar stilte en geluk. De állermooiste passage uit het boek:

cover Momo en de Tijdspaarders van Michael Ende“Zie je Momo,” zei hij dan bijvoorbeeld, “het zit zo. Soms heeft men een hele lange straat voor zich. Men denkt, die is zo vreselijk lang – dat krijg ik nooit voor elkaar.”

Hij keek en poosje zwijgend voor zich uit, toen ging hij verder: “En dan begint men zich te haasten. En men haast zich steeds meer. Telkens wanneer men opkijkt, ziet men dat men maar niet opschiet. En men spant zich nog meer in en men wordt benauwd en tenslotte is men helemaal buiten adem en men kan niet meer. En de straat ligt nog steeds voor je. Zo moet men het niet doen.”

Hij dacht een tijdje na. Toen sprak hij verder: “Men moet nooit aan de hele straat tegelijk denken, begrijp je? Men moet alleen aan de volgende stap denken en de volgende ademhaling en de volgende bezemstreek. En steeds weer alleen aan de volgende.”

Weer hield hij op een hij dacht na voor hij er aan toevoegde: “Dan heeft men er plezier in; dat is belangrijk, dan doet men zijn werk goed. En zo moet het.”

En na nog een lange onderbreking vervolgde hij: “Opeens merkt men dat men stap voor stap de hele straat gedaan heeft. Men heeft het niet eens gemerkt en men is niet buiten adem.”

Hij knikte bedachtzaam en eindigde met de woorden: “Dat is belangrijk.”

(uit: Michael Ende, “Momo en de tijdspaarders”, 1973, p.35)

(als je het boek via deze link koopt,
ontvang ik een paar procent commissie.
Mijn hartelijke dank daarvoor!)