Categoriearchief: ouderschap

over SintMaartenGezeur en een klef Handje

SintMaarten en kindergezeurSint-Maarten is een ware uitputtingsslag.

“Mijn voet doet pijn en mijn knie ook.”

Na twee uur zeulen met steeds zwaardere plastic zakken vol snoep, koek en chocola hebben mijn twee zoontjes het helemaal gehad. We gaan naar huis.

“Mijn muts kriebelt.”

Jengelen, zeuren, huilen. En het eten is ook nog eens vies. Te warm. Te veel. Te vol met stukjes… De jongste moet plassen. Hij weet over de paar meter naar de wc minstens drie minuten te doen. Valt steeds om en blijft met jammerlijke uithalen een dramaturgisch perfect stervend lelijk eendje vertolken. Tuinbroek uit, plassen, en een afgekoeld bord later kan ik verder eten.

Te vroeg gejuicht.

“Ik moet nu poepen.”

SintMaarten en kindergezeurWeer vijf minuten later is mijn bord – en dat van beide kleine heren overigens ook – nog steeds vrijwel onaangeroerd en ondertussen ijskoud. Met een uiterste krachtsinspanning blijf ik aan de buitenkant kalm, maar innerlijk heb ik de inhoud van die pan dieprode pastasaus al diverse keren gebruikt als wanddecoratie.

“Ik ga altijd boos blijven en nooit meer eten.”

Pas als ze na duizend keer aansporen wat eten binnen hebben, knappen ze op. Wonderbaarlijk snel ook, gezien de eerdere malaise. Bij het toetje zijn ze zelfs uitermate tevreden. Ik ook. Omlijst door enthousiast toetjesgesmak geniet ik van een perzikenyoghurtje.

Dan voel ik ineens een klef, warm handje op mijn arm. Ik kijk op, recht in de stralende, open lach van mijn zoontje.

“Papa, wij zijn vriendjes he?”

Dat zijn we, altijd.